วัดพระพุทธบาทปู่ผาแดง

เจดีย์บนยอดเขา วัดพระพุทธบาทปู่ผาแดง อ.แจ้ห่ม จ.ลำปาง

 ประวัติ
"วัดพระพุทธบาทปู่ผาแดง" ตั้งอยู่บนภูเขาใหญ่ในอำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง ชาวบ้านเรียกว่า "ดอยปู่ยักษ์" เป็นเขาที่ทอดยาวอยู่ในพื้นที่อำเภอแจ้ห่ม เป็นเขาที่โดดเด่น มองเห็นแต่ไกลจากทุกด้าน ยอดเขามีลักษณะเป็นผาหินสูงชัน บนยอดของภูเขาที่สูงที่สุดนั้น มีรอยพระพุทธบาทศักดิ์สิทธิ์ประดิษฐานอยู่ เป็นที่เคารพบูชาของชาวอำเภอแจ้ห่ม มาอย่างยาวนาน ก่อนที่ยังไม่มีการทำถนนขึ้นสู่ยอดดอยนั้น พุทธศาสนิกชนผู้ศรัทธาชาวแจ้ห่มและข้างเคียง ต้องเดินเท้าผ่านป่าทึบและหน้าผาสูงเพื่อขึ้นไปสักการะบูชารอยพระพุทธบาทแห่งนี้ จนกลายเป็นประเพณีสืบทอดกันมา

ข้าพเจ้าไม่ใช่เจ้าของภาพนี้

ต่อมาหลวงพ่อไพบูลย์ สุมังคโล (พระเทพวิสุทธิญาณ) เจ้าอาวาสวัดอนาลโยทิพยารามจังหวัดพะเยา ได้เดินทางมาสักการะรอยพระพุทธบาทโดยการเดินเท้า พลังศรัทธาของท่านเป็นที่มาของการสร้างวัดขึ้น

ประกอบกับในวโรกาสที่ครบพระราชสมภาพ ๒๐๐ ปี พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ที่๔) เมื่อ ๑๘ ตุลาคม ๒๕๔๗ ทางคณะสงฆ์มีมติให้สร้างวัดเฉลิมพระเกียรติแด่พระองค์ ๒ แห่ง เพื่อน้อมรำลึกถึงพระมหากรุณาธิคุณอันใหญ่หลวงของพระองค์ที่ทรงมีต่อปวงชนชาวไทย คือวัดมหาธาตุ กรุงเทพฯ และวัดพระจอมเกล้าราชานุสรณ์ (เฉลิมพระเกียรติครบ ๒๐๐ ปี( ตำบลวิเชตนคร อำเภอแจ้ห่ม จังหวัดลำปาง หรือ "วัดพระพุทธบาทปู่ผาแดง" ในปัจจุบัน เพื่อเป็นการสืบทอดอายุพระพุทธศาสนาให้ดำรงสืบไป ดำเนินการโดยพระเทพวิสุทธิญาณ (หลวงพ่อไพบูลย์ สุมังคโล) เจ้าอาวาสวัดอนาลโยทิพยาราม (ดอยบุษนาคัม) ตำบลสันป่าม่วง อำเภอเมืองพะเยา จังหวัดพะเยา

มองจากลานจอดรถก่อนขึ้นไปข้างบน

สิ่งโดดเด่นของวัดนี้มีชื่อเสียงโด่งดังคือ ภาพอันงดงามของเจดีย์เล็กๆ สีขาวสร้างขึ้นบนภูเขาสูงเสียดฟ้าล้อมรอบไปดวยทิวเขาสูง ซึ่งสร้างจากแรงศรัทธาของมนุษย์

มองจากเจดีสีขาวหนึ่งไปยังบนยอดเขาเล็กๆ ถัดไป

       บริเวณวัดพระพุทธบาทปู่ผาแดง มีพื้นที่ให้เยี่ยมชม ๒ ส่วน คือ

พื้นที่วัดด้านล่าง -เป็นที่พักของสงฆ์ ศาลาสวดมนต์ พระอุโบสถ พระบริเจดีย์องค์ใหญ่
เป็นบริเวณแรกที่ผู้เยี่ยมเยียนวัดนี้ จะมีบริเวณสำหรับจอดรถ ร้านอาหาร และจุดต่อรถเพื่อขึ้นไปยังจุดเริ่มต้นของการขึ้นไปบนยอดเขา ที่นี่มีบริการให้ยืมร่มกันแดดฟรี

ถ่ายจากลานจอดรถและจุดบริการอาหาร ข่าวสาร

พื้นที่ด้านบน -ดอยภูผาหมอก ศาลานั่งคอย ดอยภูผาโชค
เมื่อต่อรถบริการของทางวัดขึ้นมาแล้วจะเป็นสถานที่เริ่มต้นการเดินเท้าขึ้นไป
ที่นี่มีร้านขายเครื่องดื่ม จุดนั่งพัก แล้วจุดประดิษฐานพระพุทธรูปให้เข้าไปกราบบูชา

 

ซื้อเครื่องดื่มก่อนเริ่มขึ้นที่สูง

 การเดินขึ้นเริ่มแรกจะเป็นทางราบระยะหนึ่ง

จากนั้นจะขึ้นบันไดสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ใช้เวลามากเหมือนกันเพราะเดินขึ้นบันไดและพักเป็นช่วงๆ ที่สำคัญคือหายใจไม่สะดวกเพราะเป็นที่สูง

ทางเดินชัน

  ขอแนะนำอย่าเร่งเดินให้เดินและพัก และควรมีน้ำดื่มพกติดตัวไปด้วย

  พักเป็นระยะๆ ช่วงนี้ไปนมัสการพระพุทธบาท

 ระหว่างทางขึ้นข้างบน

 ถึงข้างบนแล้ว แต่!!! ยังไม่สิ้นสุดการขึ้นที่สูงไปแต่ละยอดเขาประดิษฐานของเจดีย์ขาวแต่ละองค์

ปีนบันไดมานานเมื่อยขาขอพักเหนื่อย

ที่เที่ยวชมเห็นอยู่เบื้องหลังหลายจุด

เดินขึ้นที่สูงถึงจุดที่ราบและเดินขึ้นอีกหน่อยจะพบจุดนั่งพัก บางกลุ่มนำอาหารติดตัวขึ้นมานั่งรับประทานกันที่นี่ กลุ่ม สว. มีแต่น้ำติดตัวมา

จุดหนึ่ง ณ เจดีย์ขาว

เก็บภาพ

จากจุดถ่ายภาพมองลงข้างล่าง (ขอยืมภาพ จากหนึ่งในกลุ่ม สว.)

 จากจุดถ่ายภาพมองไปยังจุดยอดเขา ต้องเดินลงจากตรงนี้และไปขึ้นแต่ละจุดของเจดีย์ขาวแต่ศาลาพัก

ภาพมุมสูงจากจุดถ่าย

ภาพถ่ายอื่นๆ

ทางลงจากบ่อน้ำทิย์ กับมัคคุเทศน์ของทริปนี้

พระพุทธรูปที่ศาลาบนยอดเขา

ลงจากวัดพระพุทธบาทปู่ผาแดง เราเดินทางต่อไปยังแม่สาย และยกเลิกการไปบ่อน้ำพุร้อนเพื่อแช่ขาหลังการปีนเขาสูงเพราะเวลาไม่พอ

เส้นทางเรียบชายแดน

แวะพัก และถ่ายภาพ

เส้นทางนี้ไม่ใคร่มีคนใช้มากนักเพราะคดเคี้ยวหักมุมแหลมและสูงชันขอคนขับรถเก่งๆ นะคะ  จบทริปนี้เราต้องเปลี่ยนเบรคใหม่เลยค่ะ
ส่วนมากคนมาเที่ยวที่วัดพระบาทปู่เขาแดงจะไปแวะบ่อน้ำร้อนกัน ได้เที่ยวที่สูงแวะชมบ่อน้ำร้อนและแช่ขาคลายปวดเมื่อย ถ้ามีเวลาลองอาบน้ำแร่จากบ่อน้ำร้อนได้ค่ะ เตรียมชุดอาบน้ำไปด้วยนะคะ

การเดินทางทริปวันนี้เราไปจบที่แม่สายด้วยทางลัดเลียบเขาเพราะย่นระยะทางแต่เส้นทางโหดมาก ส่วนมากคนเดินทางจะเดินทางย้อนทางเดิมไปถนนหลักและเดินทางต่อไปแม่สายแต่ใช้ระยะทางมากกว่าปลอดภัยกว่า


การเดินทางครั้งนี้ ขอขอบคุณมัคคุเทศน์พิเศษ คุณสุทัศน์ ชื่นชอบ

วัดศรีพันต้น จ.น่าน

ที่ตั้ง 

          หากเดินทางโดยรถยนต์ตามทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 101 ก่อนเข้าสู่เมืองน่านคงจะสังเกตเห็นวิหารสีทอง อยู่บริเวณหัวมุมถนนด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ของสี่แยกถนนเจ้าฟ้าตัดกับถนนสุริยพงษ์ ซึ่งเป็นที่ตั้งของวัดศรีพันต้น  

          วัดศรีพันต้น สร้างขึ้นในสมัยของพญาพันต้น ซึ่งเป็นเจ้าผู้ครองนครน่านแห่งราชวงศ์ภูคา (พ.ศ.1960-1969) ชื่อวัดมาจากนามของผู้สร้างคือ พญาพันต้น บางสมัยเรียกว่า วัดสลีพันต้น ซึ่งในอดีตมีต้นสลี(ต้นโพธิ์) ต้นใหญ่อยู่ทางทิศเหนือและทิศใต้ของวัด แต่ปัจจุบันถูกโค่นลงเพื่อตัดถนนไปแล้ว 

 ความเป็นมา
          ในสมัยเจ้าอนันตวรฤทธิเดชขึ้นครองเมืองน่านในปีพ.ศ.2395 ปรากฏหลักฐานที่เหลืออยู่ว่า เจ้าอนันตวรฤทธิเดชได้สร้างวิหารวัดแห่งหนึ่งในสมัยนั้น ซึ่งแต่เดิมเป็นวิหารไม้ พอกาลเวลาผ่านไปเกิดความชำรุดทรุดโทรมลงไปมาก จึงได้รับการสร้างขึ้นใหม่เป็นวิหารก่ออิฐถือปูน อิฐที่นำมาสร้างพระวิหารในตอนนั้นมีลักษณะเป็นปูนขาวผสมกับน้ำเมือก อันแตกต่างไปจากอิฐในปัจจุบัน ซึ่งเรายังคงสามารถสังเกตเห็นอิฐโบราณนี้ได้ในบริเวณกำแพงวัดด้านตะวันออก โดยผู้คนในชุมชนเรียกว่า “กำแพงปล่องไข่” แต่เดิมวัดดนี้มีชื่อเรียกว่า “วัดพันต้น” ครั้นเจ้าเมืองได้เกณฑ์ให้ข้าราชการและขุนนางทั้งหลายช่วยกันปลูกต้นสลี (ต้นโพธิ์) จำนวนถึงพันต้น จึงเรียกวัดนี้ว่า “วัดสลีพันต้น” ต่อมาชื่อวัดก็ได้เพี้ยนไปเป็น “วัดศรีพันต้น” และก็ถูกเรียกขานมาจนถึงปัจจุบัน

 ปี พ.ศ.2538 ซึ่งเป็นปีกาญจนาภิเษกของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดชมหาราช ได้มีการบูรณปฏิสังขรณ์วิหารวัดศรีพันต้นครั้งใหญ่ขึ้น และชุมชนได้ส่งหนังสือถึงสำนักพระราชวัง เพื่อขออนุญาตใช้ตรากาญจนาภิเษกประดิษฐานไว้บนหลังคาพระวิหาร ทำให้วิหารมีชื่อว่า “วิหารกาญจนาภิเษก” และได้ทำการบูรณะแล้วเสร็จในปีพ.ศ.2547 โดยตัววิหารได้รับการทาสีเป็นสีทองอร่ามทั้งหลัง มีพระพุทธรูปประธาน ที่มีชื่อว่า “พระพุทธสลี” ซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางมารวิชัย ในแบบศิลปะสุโขทัยประดิษฐานอยู่ภายใน ผนังวิหารเป็นจิตรกรรมบอกเล่าเรื่องราวประวัติศาสตร์ของเมืองน่าน รามเกียรติ์ วิถีชีวิต และภูมิปัญญาชาวบ้านในแต่ละพื้นที่ของเมืองน่าน บานประตูหน้าต่างเป็นไม้แกะสลักตามจินตนาการของสล่า(ช่าง)

หากได้มาเยี่ยมชมความงามของวิหาร กาญจนาภิเษกของวัดศรีพันต้นแล้ว ก็จะไม่พลาดที่ชื่นชมความใหญ่โตของเรือพญาฆึไปในขณะเดียวกัน ซึ่งถือว่าเป็นมรดกทางวัฒนธรรมคู่ชุมชนและวัดศรีพันต้นมาแต่โบราณ จนเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางทั้งภายในและภายนอกจังหวัดน่าน

ประวัติ

เรือลำนี้ชื่อว่า "เรือ เลิศเกียรติศักดิ์ (พญาฆึ)" ประวัติ ของเรือเลิศเกียรติศักดิ์ เป็นเรือต่อทั้งลำ โดยการนำของ ท่านพระครูวิสุทนันทกิจ เจ้าอาวาสวัดศรีพันต้น ได้ซื้อไม้มาจากป่าสุสานบ้านศรีนาป่าน ตำบลเรือง ได้ต่อเรือเมื่อปี พ.ศ. 2546 สำหรับเรือ เลิศเกียรติศักดิ์ (พญาฆึ) เป็นเรือที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดน่าน (และเรือแข่งที่ใหญ่ที่สุดของประเทศไทย) สามารถบรรจุฝีพายได้ 100 คน

ที่มา: ภาพโรงเรือและเรือพญาฆี จากจุลสารจังหวัดน่าน

พระธาตุเขาน้อย วัดพระธาตุ จ.น่าน

องค์พระพุทธมหาอุดมมงคลนันทบุรีศรีน่าน หันพักตร์ไปทางพระธาตุช่อแฮ วันถ่ายภาพนี้หมอกเยอะมาจึงมองไม่เห็นพระธาตุช่อแฮ

ประวัติ

ตั้งอยู่ตำบลดู่ใต้ อำเภอเมืองน่าน จังหวัดน่าน องค์พระธาตุตั้งอยู่บนยอดดอยเขาน้อย ซึ่งอยู่ด้านตะวันตกของตัวเมืองน่าน สร้างในสมัยเจ้าปู่แข็ง เมื่อปี พ.ศ. 2030 องค์พระธาตุเป็นเจดีย์ก่ออิฐถือปูนทั้งองค์ เป็นศิลปะพม่าผสมล้านนา ภายในบรรจุพระเกศาธาตุขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้รับการบูรณปฏิสังขรณ์ครั้งใหญ่ในสมัยพระเจ้าสุริยพงศ์ผริตเดชฯ ระหว่างปี พ.ศ. 2449-2454 โดยช่างชาวพม่า และวิหารสร้างในสมัยนี้เช่นกัน

จากวัดพระธาตุเขาน้อย สามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบของตัวเมืองน่าน ปัจจุบันบริเวณลานชมทิวทัศน์ ประดิษฐานพระพุทธมหาอุดมมงคลนันทบุรีศรีน่านซึ่งเป็นพระพุทธรูปปางประทานพร บนฐานดอกบัวสูง 9 เมตร บนยอดพระเกศาทำจากทองคำหนัก 27 บาท สร้างขึ้นเนื่องในมหามงคลที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่ฯ ทรงเจริญพระชนมพรรษา 6 รอบ เมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2542

พระเสาหลักเมือง จังหวัดน่าน

ได้ไปเที่ยวจังหวัดน่านเมื่อในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ชอบบรรยากาศที่แตกต่างจากบรรยากาศของจังหวัดที่มีแบบแผนเปลี่ยนเป็นสังคม คอนกรีตที่จะเห็นได้ทั่วไปตามจังหวัดต่างๆ ที่น่านนี้ในตัวอำเภอเมืองจะเห็นความเป็นอยู่ที่มีกลิ่นอายที่เรียกว่าเป็น วัฒนธรรมของคนเมืองแบบเก่าที่มองเห็นและรู้สึกได้จากรูปแบบอาคาร และความเรียบง่าย ที่อยู่อาศัยไม่เห็นสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่สูงๆ ส่วนที่เป็นรั้วหรือกำแพงจะเป็นรูปแบบไม่สูงและจะคล้ายๆ ดูเป็นเอกลักษณะที่น่าประทับใจอีกรูปแบบหนึ่ง และได้รู้ว่าเมืองนี้กำลังจะมีการขอขึ้นทะเบียนมรดกโลก(ถ้าเข้าใจหรือใช้คำ ผิด-ขออภัยด้วยค่ะ) จะลงภาพสถานที่ที่ได้ไปชมมา แต่ไม่ครบทุกแห่งค่ะ เพราะมีเวลาน้อยมาก

พระเสาหลักเมือง

ซุ้มหลังคาพระเสาหลักเมือง

หอพระเสาหลักเมือง

 เสาหลักเมืองของจังหวัดน่าน ตั้งอยู่ภายใน “วัดมิ่งเมือง” อำเภอเมือง จังหวัดน่าน โดยชาวท้องถิ่นเรียกเสาหลักเมืองว่า เสามิ่ง หรือเสามิ่งเมือง ซึ่งเป็นที่มาของชื่อวัดมิ่งเมือง

โบสถ์วัดพระเสาหลักเมือง

พญานาคข้างซุ้มทางเข้าโบสถ์

ประวัติ

 เสามิ่งเมืองของจังหวัดน่าน สร้างขึ้นโดยสมเด็จเจ้าฟ้าอัตถะวรปัญโญ เจ้าผู้ครองนครน่านองค์ที่ 57 โปรดให้ฝังเสาพระหลักเมืองน่านต้นปัจจุบันนี้เมื่อวันที่ 15 เมษายน 2331 ณ สถานที่ที่ทรงเสี่ยงทาย เป็นที่อยู่ข้างวัดร้างเก่าซึ่งตั้งอยู่ห่างจากหอคำ (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติน่าน) ไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 350 เมตร โดยผู้รู้สันนิษฐานว่าวัดร้างนี้คือวัดห้วยไคร้ อันมีมาแต่ครั้งสมัยสุโขทัย
     
       แต่เดิมเสามิ่งเมืองมีลักษณะเป็นไม้สักทองขนาดใหญ่ เส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 60 ซ.ม. สูงประมาณ 3 ม. หัวเสาเกลาเป็นรูปดอกบัวตูม ตัวเสาฝังลงกับพื้นโดยตรงไม่มีศาลครอบ จนกระทั่งในปี 2506 เมืองน่านได้เกิดน้ำท่วมใหญ่ แม่น้ำน่านไหลเข้าท่วมถึงเสามิ่งเมือง ตัวเสาอายุร้อยกว่าปีที่เริ่มผุกร่อนจึงโค่นล้มลง
     
       ต่อมาทางวัดมิ่งเมืองพร้อมด้วยประชาชนชาวน่านจึงได้ร่วมกันนำ เสามิ่งเมืองน่านต้นเดิมที่โค่นล้มลงนั้นมาเกลาแต่งใหม่ และสลักหัวเสาเป็นพระพรหมสี่หน้า รวมทั้งสร้างศาลทรงไทยจตุรมุขครอบเสามิ่งเมืองขึ้นเป็นครั้งแรก ในครั้งนั้นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร เสด็จพระราชดำเนินแทนพระองค์ ทรงเป็นองค์ประธานประกอบพิธีตั้งเสาหลักเมืองน่าน เมื่อวันที่ 7 มกราคม 2516

ภายในโบสถ์ วัดมิ่งเมือง

วัดภูมินทร์ จังหวัดน่าน

ได้ไปเที่ยวจังหวัดน่านเมื่อในช่วงเวลาสั้นๆ แต่ชอบบรรยากาศที่แตกต่างจากบรรยากาศของจังหวัดที่มีแบบแผนเปลี่ยนเป็นสังคมคอนกรีตที่จะเห็นได้ทั่วไปตามจังหวัดต่างๆ ที่น่านนี้ในตัวอำเภอเมืองจะเห็นความเป็นอยู่ที่มีกลิ่นอายที่เรียกว่าเป็นวัฒนธรรมของคนเมืองแบบเก่าที่มองเห็นและรู้สึกได้จากรูปแบบอาคาร และความเรียบง่าย ที่อยู่อาศัยไม่เห็นสิ่งก่อสร้างสมัยใหม่สูงๆ ส่วนที่เป็นรั้วหรือกำแพงจะเป็นรูปแบบไม่สูงและจะคล้ายๆ ดูเป็นเอกลักษณะที่น่าประทับใจอีกรูปแบบหนึ่ง และได้รู้ว่าเมืองนี้กำลังจะมีการขอขึ้นทะเบียนมรดกโลก(ถ้าเข้าใจหรือใช้คำผิด-ขออภัยด้วยค่ะ) จะลงภาพสถานที่ที่ได้ไปชมมา แต่ไม่ครบทุกแห่งค่ะ เพราะมีเวลาน้อยมาก

วัดภูมินทร์

พระพรหม ภายในโบสถ์วัดภูมินทร์

ถนนหน้าวัดภูมินทร์

วัดภูมินทร์

ส่วนหางพญานาค อยู่ทิศตรงข้ามกับส่วนหัวมองจากด้านนอกโบสถ์

ธรรมาสน์ ในโบสถ์วัดภูมินทร์

หัวพญานาค มองจากด้านในโบสถ์